เมื่อคืนฝนตกอากาศหนาวมาก นั่งรถเมล์ไปกินข้าวกับพี่ปิงปองพี่เหมียวแล้วน้องหนุ่มที่ร้านอาหารไทยวาเลนไทน์พร้อมกับดูถ่ายทอดสดคัดบอลโลกญี่ปุ่น-ไทย ปรากฏว่าไปถึงโทรทัศน์รับสัญญาณไม่ได้ เลยต้องออกไปร้านของชำคนไทยใกล้ๆกันดูบอลแทน ถึงได้รู้ว่าคนไทยที่นี่มีเยอะมาก ย่านที่เราไปส่วนใหญ่จะเป็นคนใช้แรงงาน พอได้หยุดตรุษจีนก็มานั่งดื่มเบียร์ดูบอลกัน

 

บอลไทยครึ่งแรกเล่นดีมากๆ ยันเสมอหนึ่งหนึ่งไว้ได้ แต่มาเสียลูกตั้งแตะและแตะมุมเยอะในช่วงครึ่งหลังทำให้โดนทะลวงไปสี่ต่อหนึ่ง แต่นั้นไม่สำคัญเท่ากับความรู้สึกที่เรามีร่วมกันของคนไทยในต่างแดน บรรยากาศการเชียร์บอลไทยไม่ว่าจะที่ใหนก็สุดยอดทั้งนั้น ฉันจึงรู้สึกดีใจที่เมื่อวานเลือกมากับพี่ปอง แทนที่จะอยู่กินเลี้ยงกับรับซองแดงที่ทางมหาวิทยลัยจัดไว้สำหรับนักศึกษาที่ไม่ได้กลับบ้านไปฉลองตรุษจีน

 

พอดูบอลเสร็จก็กลับมาที่ร้านวาเลนไทน์กินข้าวผัดกระเพราะ ลาบหมูข้าวเหนียวและผัดซีอิ๊ว ซึ่งอร่อยมากๆ พี่หมวยเจ้าของร้านใจดีเลี้ยงผลไม้สตรอเบอรี่ ส้ม เชอรี่ องุ่นและขนม พร้อมเหล้าเรมี่สามขวดโต เรากินกันเก้าคน เมาและโวยวายกันอยู่สองคน

 

พี่วง(น่าจะเรียกน้าวงมากกว่า แต่เวลาเมาแกจะใช้สรรพนามเรียกตัวเองว่าพี่) เป็นคนไทยที่อยู่ไต้หวันมายี่สิบกว่าปีและแต่งงานกับคนไต้หวัน เป็นคนเฮฮาสนุกสนาน แกเล่าถึงชีวิตโรบิ้นฮูดของแกสมัยมาอยู่ใหม่ๆ เล่าเรื่องปัญหาการสื่อสารกับลูกๆที่พูดไทยไม่ได้ ทำให้พ่อที่อยากคุยกับลูกแต่ไม่สามารถสื่อสารอะไรที่ลึกซึ้งถึงกันได้ 

 

เจนเด็กหนุ่มจากโคราชมาผู้มีความคิดเป็นของตัวเอง เราคุยกันถึงเรื่องการให้ความรู้แกชาวอีสานเพื่อที่จะไม่ให้ถูกทักษิณหลอก เจนบอกว่าความจริงคนอีสานไม่ได้โง่ แต่ที่เลือกทักษิณเพราะเขาเห็นว่าคนๆนี้สามารถทำให้ชีวิตขอลเขาเปลี่ยนแปลงสบายขึ้น จากนั้นเราคุยกันถึงกันถึงเรื่องการเมือง สังคม รัฐประหารและเศรฐกิจพอเพียง

 

แกรู้ไหม บางทีฉันรู้สึกว่าเราอยู่กรุงเทพฯ เราอาศัยอยู่ในสถาพแวดล้อมที่เอื้อสำหรับการรับรู้ข่าวสาร เราคิดว่าตัวเราเองฉลาด แต่ความจริงเราไม่ได้ฉลาดกว่าคนอีสานเลย เราแค่รับรู้ข่าวสารมากกว่าเขาเท่านั้นเอง เมื่อคืนนี้คนอีสานคนหนึ่ง ทำให้ฉันสงสัยในทฤษฎีของในหลวง ว่ามันจะทำได้จริงๆหรือในสังคมไทย

ครอบครัวคนอีสานจนๆ จะสามารถมีพอเพียงกับตนเองได้จริงหรือ ในเมื่อ สภาพแวดล้อมของเขาไม่มีทางเอื้อให้ตัวเขาพัฒนาตัวเองได้เลย ไฟฟ้า น้ำประปา สายโทรศัพย์ต่อเน็ต การประชาสัมพันธ์ หนังสือพิมพ์ หรือการโฆษณาชวนเชื่อ

 

เราไม่เคยปลูกฝังแนวความคิดเกี่ยวกับความพอเพียงเลย แม้ว่าเราจะบอกตัวเองว่าเราเป็นชาวพุทธ เรารู้จักศีลห้า เรามีแนวทางการปฏิบัติเพื่อลดละกิเลส แต่ความรู้สึกอยากได้อยากมี ก็เกิดขึ้นในทุกระดับสังคมไม่ว่าจะเป็นกทม.หรือตจว. จะต่างกันก็เพียงที่กรุงเทพเรามองว่าการอยากมีรถ บ้าน เครื่องเสียง อุปกรณ์เครื่องใช้ไฟฟ้า เป็นเรื่องปกติที่ใครๆก็สามารถหาซื้อได้ไม่ยาก ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ใครคิดจะมี เนื่องจากเราอยู่ในสังคมแวดล้อมที่เอื้อให้ซื้อหาได้ง่าย    

 

แล้วหันมองมาที่คนชนบทห่างไกล เขาก็อยากมีเหมือนกับคนกรุงเทพฯมี สิ่งที่เขาอยากมีนั้นไม่ได้อยากมากเกินไปกว่าคนเมืองหลวงเลย แต่ว่าสภาพความเป็นอยู่ สังคม เศรษฐกิจ มันไม่เอื้อให้เขามีสิ่งเหล่านี้ได้ อยากจะมีรถมอเตอร์ไซด์ซึ่งก็จำเป็นในดินแดนห่างไกลความเจริญ อยากจะมีคอมพิวเตอร์ให้ลูกๆของเขาได้เข้าถึข่าวสาร อยากจะมีตู้เย็น โทรทัศน์ ดีวีดี เหมือนกับที่คนเมืองเขามี ฉันมานั่งคิดๆ เขาผิดเหรอที่เขาอยากมี?

 

แนวคิดความพอเพียงเป็นไปได้แค่ความคิดเพ้อฝันของนักวิชาการบนหอคอยงาช้างเท่านั้น มันมีทางทำให้เป็นจริงได้หรือ? ถ้าเขาพอเพียง แล้วลูกๆเขาล่ะ? ครอบครัวเขาล่ะ?

สิ่งเหล่านี้ที่ทำให้ชาวชนบทต้องออกท่ใช้แรงงานเพื่อหาเงินไปซื้อ "ของ" ที่พวกเราชาวเมืองซื้อหาได้ง่ายๆเป็นธรรมดา เขาต้องกู้หนี้ยืมสินเพื่อให้ได้วัตถุเหล่านั้นมา  ฉันมานั่งคิดๆ เขาผิดด้วยหรือที่เขาอยากมี? 

 

บางทีฉันก็รู้สึกผิดต่อพวกเขาอย่างมาก ด้วยเพราะฉันไม่ได้มีอะไรแตกต่างจากเขาเลย เพียงแค่ฉันเกิดในเมืองหลวง ส่วนเขาเกิดนอกเมือง ฉันเกิดมามีพ่อแม่ให้ต้นทุนฉัน เขาเกิดมาพร้อมกับมีหนี้ติดตัว ทักษิณเข้าใจธรรมชาติของความอยากมีอยากได้ของคน เขาจึงใช้มันเป็นเครื่องมือชักจูงคนจนที่อยากมีให้ได้มีก็เท่านั้นเอง

 

มันน่าสลดที่สังคมที่เอื้ออารีย์อย่างสังคมไทย ถูกใช้เป็นเครื่องมือ

 

เมื่อก่อนฉันเคยออกค่ายไปกับคณะมนุษย์ ฉันรู้ว่าฉันไปเพื่อบำเพ็ญประโยชน์ แต่ฉันไม่เคยให้ความรู้ที่ยั่งยืนแก่พวกเขาเลย ฉันไปสร้างห้องสมุด โยนหนังสือให้พวกเขา ให้ขนมอาหารและเงินนิดหน่อยแล้วก็จากมา สุดท้ายพวกเขาก็ยังต้องพึ่งพาคนอืนอยู่ดี ทุกปียังมีเด็กหนุ่มสาวจากชนบทเข้ามาหางานในเมือง หรือค้าแรงงานผิดกฏหมาย ฉันมานั่งคิดๆ นี่เป็นความผิดของพวกเขาอย่างนั้นหรือ? 

 

แก....ฉันรู้สึกผิดมากมาก ผิดที่ฉันเป็นคนเมือง และจะรู้สึกผิดยิ่งกว่า หากเรียนมาซะขนาดนี้แต่ไม่มีความสามารถนำความรู้ไปพัฒนาประเทศได้

แก....ฉันไม่อยากกลับไปเป็นลูกจ้างบริษัทเอกชนอีกแล้ว ไม่อยากกลับไปมีชีวิตเพื่อตัวเองไปวันๆ เก็บเงินไว้ใช้จนวันตาย

 

จบเกมแล้วไทยต้องแพ้ญี่ปุ่นเสมอไปหรือ?

 

ฉันอยากกลับบ้านเร็วๆ

 

เพื่อนแก

 

พิชญ์