หวัดดี.....แก หวังว่าคงสบายดีนะ

ส่วนชั้นก็สบายดี กินข้าวอร่อย แต่เรียนหนัก คือที่หนักไม่ใช่อะไรหรอก ก็ปัญหาเรื่องภาษาน่ะ ยิ่งมาเรียนต่อโทต้องเขียนรายงานเยอะด้วย ภาษาเขียนที่ใช้อยู่มันยังใช้ไม่ถูกต้อง นี่เพิ่งทำงานชิ้นแรกเสร็จ ส่งไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะต้องแก้อะไรบ้าง แต่คาดว่าน่าจะต้องแก้ไขเยอะอยู่

อยู่ที่นี่ได้ไม่ทันไรเลยก็ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว คือตั้งแต่มาถึงที่นี่ เออ.......จะบอกยังไงดีล่ะ ชั้นคิดถึงแกนะ คิดถึงบ่อยๆเลยล่ะเวลาที่อยู่คนเดียว

เพื่อนห้องชั้นเป็นคนไต้หวัน นิสัยดี ชอบสอนนู่นสอนนี่ให้ชั้นเสมอ เวลากลับห้องก็จะถามว่าวันนี้เป็นไงมั้ง ไปเที่ยวใหนมาเหรอเปล่า หรือเวลาชั้นมีปัญหาเรื่องคำศัพท์ก็จะมาถามมัน เค้าช่วยเหลือชั้นมากทีเดียว เสียอยู่อย่างเดียวชอบนอนกรนเสียงดังเวลาเผลอ ชั้นสะดุ้งตื่นทุกทีเวลามันกรนเลยล่ะ

ตอนนี้ไม่รู้ว่าแกเป็นไงมั้งแล้ว จะก้าวหน้าไปถึงใหนแล้วน้า หวังว่าแกคงสนุกกับงานที่ทำอยู่นะ ชั้นเรียนอยู่ที่นี่ก็สนุกนะ ชอบมีเพื่อนๆมาถามว่า อยู่คนเดียวไม่เหงาเหรอ พวกเค้ามีมารยาทมากเลยนะ เวลาดูหนังสือกัน ก่อนกลับจะต้องบอก ขอโทษนะคงอยู่ดูหนังสือเป็นเพื่อนไม่ได้แล้ว ที่บ้านคอยกินข้าว ไปก่อนนะ สู้เค้านะ

อืม....พวกเค้าคงไม่รู้ว่าชั้นเคยผ่านเรื่องเศร้าๆเหงาๆอะไรมามั้ง จึงรู้สึกว่าชั้นเดียวดาย จริงอยู่ อยู่คนเดียวยังไงก็หนีความรู้สึกเหงาไปไม่พ้นหรอก ก็ชั้นยังคิดถึงแกเลยนี่นา แต่มันก็ไม่รุนแรงจนควบคุมไม่อยู่นะ ชั้นหมายถึงชั้นอยู่คนเดียวได้ ไม่เป็นไรจริงๆ ก็คนมีโลกส่วนตัวเยอะน่ะ แกก็รู้จักนิสัยชั้นนี่

มีเรื่องอยากเล่า คือเมื่อเย็นนี้ออกไปเดินเล่นรอบมหาลัย กะจะไปหาซื้อกางเกงกับเสื้อเพิ่ม ก็เผอิญเดินผ่านร้านหนังสือร้านนึงเข้า ร้านนี้ก็ตกแต่งอย่างธรรมดา ชั้นล่างขายหนังสือจิปาถะทั่วไป ออกจะเป็นแนวหนังสือศาสนาคริสซ์ซะมาก ชั้นเดินๆดู ไม่รู้สึกสนใจอะไร ก็มองผ่านๆ ไปเจอะป้ายทางขึ้นชั้นสอง บอกว่าขายซีดี สมุดจด และเครื่องเขียน ที่ชั้นสองนี่ซีดีเยอะเลย แต่ก็เป็นแนวศาสนาอีกแหละ ชั้นรู้สึกร้านนี้จะออกแนวศาสนามากไปแล้วนะจึงหันหลังกลับลงบันได

และแล้วสายตาชั้นก็เหลือบไปเห็นหิ้งโชว์เล็กๆข้างทางลง หรือมันเป็นหิ้งโชว์แห่งความคิดถึง ชั้นรู้สึกอย่างนั้นจริงๆนะ ของที่อยู่บนหิ้งจะเป็นพวกที่ทับกระดาษรูปลักษณ์เก่าๆ แต่ชวนให้คิดถึงอดีต ตุ๊กตาหีบเพลงแบบหมุนไขลานรูปคนพายเรือ ลูกแก้วทับกระดาษที่ด้านในบรรจุน้ำและตุ๊กตาต่างๆไว้ พอจับมันเขย่าปุ๊บ ก็มีเศษกระดาษหลากสีสัน ลอบฟุ้งไปทั่วฟ้าในโลกลูกแก้วใบนั้น

จริงๆชั้นไม่ได้ใส่ใจมันนักหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะตุ๊กตาที่อยู้ข้างในนั้นทำให้ชั้นหวนคิดถึงใครบางคน มันเป็นโลกในลูกแก้วใบหนึ่งมีตุ๊กตารูปบุรุษไปรษณีย์หน้าตายิ้มแย้มกำลังนำจดหมายหย่อนลงไปในตู้รับจดหมายของบ้านใครสักหลังหนึ่ง อืม.....แล้วชั้นก็หันไปสะดุดมองโลกลูกแก้วใบข้างๆกัน มันเป็นรูปเด็กหญิงคนนึงกำลังหยิบจดหมายออกจากตู้รับจดหมายอย่างดีอกดีใจเป็นที่สุด

ใช่....เท่านี้แหละที่ชั้นเห็น และติดตามาจนตอนนี้

แกคงคิดว่าชั้นว่างมากสินะ ที่มีเวลาเขียนเรื่องไร้สาระหลอกให้แกอ่านอยู่ได้ตั้งนาน ขอโทษละกัน

ที่ชั้นอยากเขียนจากใจ จากความรู้สึก ก็มีเพียงเท่านี้แหละ

ไม่ต้องถามชั้นว่าเขียนทำไม เพราะชั้นเองก็ไม่รู้ว่าต้องเขียนทำไม

ไม่ต้องตอบจดหมายชั้นก็ได้  เพราะมันก็เป็นจินตนาการที่ชั้นรับรู้คนเดียว

ขอให้ทุกวันที่กำลังจะมาถึง เป็นวันที่แกมีความสุขที่สุดนะ ชั้นคงพูดอะไรได้ ไม่มากไปกว่านี้แล้วล่ะ มันจุกว่ะ ชั้นจะมุ่งมั่นตั้งใจเรียน อย่างที่แกเคยบอก ก็คนเราต้องตามความฝันนี่นา ไม่ใช่อยู่เพื่อรอใครซะหน่อย

ดีใจนะที่ได้มาเป็นเพื่อนกัน