Pit's profilePETER!!!PhotosBlogListsMore Tools Help
No list items have been added yet.
Photo 1 of 24
More albums (24)

PETER!!!

เมา...ห้ามอ้วก
June 03

ขนม ขนม

ช่วงนี้ลองท่องเวปดูเรื่องราวเกี่ยวกับขนมต่างที่คนไทยรู้จักในไต้หวันแล้ว เห็นว่าคนไทยรู้จักขนมไต้หวันเยอะมาก ฉันก้อเลยไม่แน่ใจว่าจะเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับขนมอะไรที่ไม่ซ้ำกับคนอื่นให้แกดี มันยากนะเนี้ย
 
เพราะว่าขนมของกินที่เราชอบไม่ว่าจะเป็นทาโกยากิ ติ่มซำ ผีผา ไส้กรอกปิ้ง กวานตง เถียนปู๋ล่า ซาเปา ไก่ทอดไม่มีกระดูก ปลาหมึกยักษ์ปิ้ง หอยปิ้ง เห็ดยักษ์ปิ้ง มันฝรั่งปิ้ง บัวลอยไต้หวัน น้ำแข็งไสไต้หวัน ผลไม้เชื่อมถังหูลู่ เกี๊ยวซ่า ซวนล่าทัง หรือแม้แต่เบเกอรีต่างๆ ก็มีคนเคยไปชิมมาแล้วทั้งนั้น ฉันก้อเลยยังไม่รู้ว่าจะหยิบยกของกินอะไรที่น่าสนใจ
 
 
จนกระทั้งผ่านมาเห็นขนมชนิดนี้ในไต้หวัน เป็นขนมลูกกวาดชื่อว่า 佐久間糖七味糖 ภายในบรรจุลูกกวาดเจ็ดชนิด
 
ที่จริงที่เมืองไทยร้านเจ๊เล้งมีขายอยู่เหมือนกัน แต่ที่อยากเล่าถึงขนมชนิดนี้ก็คือว่ามันเป็นผลิตภัณฑ์ที่สมัยเรายังเป็นเด็ก เคยเห็นแต่ในจอทีวีแล้วอยากได้ จนกระทั้งมาอยู่ไต้หวันจึงได้มาเห็นขนมของจริงแล้วได้ลองชิมจริงๆ มันกระแทกในความรู้สึก ทำให้ซาบซึ้งในรสชาดแห่งวันวานได้เป็นอย่างดี
 
ในระหว่างสงครามที่ญี่ปุ่นกำลังจะพ่ายแพ้ เซตะลูกชายนายทหารเรือญี่ปุ่นต้องแบกรับภาระเลี้ยงดูแม่ที่ป่วยและน้องสาวชื่อเซซึโกะ ครั้งหนึ่งจากการทิ้งระเบิดของเครื่องบินรบอเมริกา แม่เขาเสียชีวิต เซตะต้องทำหน้าที่ดูแลน้องสาวในขณะที่อาหารเริ่มหายากขึ้นทุกวัน เขาเริ่มขโมยอาหารเพื่อให้ตัวเขาและน้องสาวอยู่รอด
 
เซซึโกะเป็นเด็กร่าเริง ชอบกินขนมโดยเฉพาะลูกกวาดเหมือนเด็กทั่วไป แต่เธอไม่มีโอกาสได้กินอาหารมากนักเนื่องจากความอดอยากหลังสงครามได้แพร่กระจายครอบคลุมไปทั่วญี่ปุ่น ครั้งหนึ่งเซตะเห็นเซซึโกะอยากกินลูกกวาดมากจนกระทั้งหาลูกหินมากินแทน นี่เป็นภาพง่ายๆของการแก้ปัญหาแบบเด็กๆ เเต่บาดลึกจิตใจพ่อแม่หรือแม้แต่คนเป็นพี่ชายอย่างเซตะเอง
 
เซตะพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้เซซึโกะได้มีอาหารกินและเเข็งแรง แต่ไม่นานเซซึโกะก็ต้องตายเพราะโรคขาดสารอาหาร
 
ภาพในตอนท้ายของการ์ตูนเรื่อง Grave of the Fireflies เมื่อเซตะเผ่าร่างที่ไร้วิญญาณของเซซึโกะแล้ว เขาได้นำเถ้ากระดูกของน้องสาวใส่ลงในกระป๋องลูกกวาด 佐久間糖 และนำติดตัวไปตลอดชีวิต 
 
 
เรื่องที่มาที่ไปของขนม 佐久間糖七味糖 ก็เป็นเช่นนี้แล ถ้าแกอยากได้ล่ะก้อ จะซื้อไปฝาก ไม่แพงนักหรอก
 
แต่ได้คุณค่าทางความรู้สึก และเป็นขนมในไต้หวันที่ฉันประทับใจที่สุด
 
 
March 19

ดวงดีเพราะข้างในดี

มันก็นานมากแล้วนะที่ไม่ได้ตั้งใจเขียนบันทึก รู้สึกประหลาดๆอยู่เหมือนกันที่พิมพ์ภาษาไทย คงเพราะเคยชินกับการพิมพ์ภาษาจีนละมั้ง วันนี้มีเรื่องอยากเขียนเพราะว่าเมื่อวานไปดู slumdog millionaire มา
 
อืม ที่เมืองไทยวิจารย์หนังเรื่องนี้ว่าดีทีเดียว ก็เลยทำให้ฉันสนใจ จนกระทั่งตัดสินใจไปซื้อหนังสือQ&Aมาอ่าน เพื่อให้เข้าใจเกี่ยวกับเนื้อหาของหนังดียิ่งขึ้น 
 
ก่อนจะมาเป็นหนัง slumdog millionaire ผู้กำกับฯเอาโครงเรื่องมาจากนวนิยายชื่อ Q&A ของนักเขียนชาวอินเดียชื่อ Vikas Swarup บอกเล่าเรื่องราวชีวิตของเด็กหนุ่มอินเดียที่เติบโตมากับสภาพสลัมในเมืองบอมเบ เขาสู้ชีวิตอย่างไม่ต่างจากคนในสลัมคนอื่น ขอทาน บริกร ล่าม คนใช้ เด็กชงเหล้า ทำงานในโรงหลอมเหล็ก ในหนังสือบอกเล่าชีวิตที่กำพร้าของ ราม มูฮัมหมัด โทมัส เปรียบเทียบได้กับการเป็นตัวแทนของสวะสังคม ส่วนเกินของสังคมเมือง ไม่มีใครต้องการ ซึ่งตัวเขาเองก็ดูเหมือนไม่ต้องการให้ใครมาสนใจตัวเขาเช่นกัน
 
ราม มูฮัมหมัด โทมัส มีเพื่อนสนิทชื่อ ซาลิม (ไม่ใช่ ซาหลิม) ทั้งสองคนเป็นเพื่อนรักกัน และดูเหมือนจะมีแค่ซาลิมเท่านั้นที่ ราม มูฮัมหมัด โทมัส ห่วงใย จนกระทั้งเหตุการณ์ต่างๆนานา นำพาให้เขาพบเจอกับ นิตา ผู้หญิงที่ไร้ราคาในสายตาสังคมแห่งนครมุมไบ รามฯ หลับนอนกับเธอคืนหนึ่ง แต่มันเป็นคืนที่เขาได้พบกับความหมายของการมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร
 
ราม มูฮัมหมัด โทมัส เป็นตัวอย่างของการเอาตัวรอดในสังคมได้อย่างดี แต่นวนิยายก็จงใจใส่ค่านิยมความถูกต้องแบบพระเอกจ๋าเอาไว้ในตัวราม ซึ่งในภาพยนต์ slumdog millionaire ก็ยึดบุคลิกลักษณะนี้ของ รามฯไว้อย่างเหนียวแน่น
 
อย่างไรก็ตามราวกับว่าบุคลิกลักษณะของรามฯ ดูจะเป็นสิ่งเดียวที่ฉันเห็นจากหนังว่ามีส่วนเกี่ยวโยงกับนวนิยาย Q&A นอกนั้นแล้วแทบหาความเหมือนในโครงเรื่องของทั้งสองสื่อแทบไม่เจอ
 
อย่างไรก็ตาม ฉันไม่ได้จะบอกว่า หนังสือ หรือ ภาพยนตร์ อย่างใหนน่าสนใจกว่ากัน ฉันชอบภาพยนตร์เรื่องนี้ในส่วนของการตัดต่อที่เร้าใจ เพลงที่กระตุ้นความรู้สึก และนักแสดงที่มีเสน่ห์ดึงดูดผู้ชม ส่วนนวนิยายนั้นก็ไม่ต้องพูดถึง มีความสัมบูรณ์ในตัวเองอย่างเต็มเปี่ยม ไม่ว่าจะตรรกะความเป็นเหตุเป็นผล หรือว่าโชคชะตาที่นำพาให้รามฯได้เข้าร่วมรายการเกมส์เศรษฐีของอินเดีย
 
เป็นนวนิยายอีกเรื่องหนึ่งที่ฉันอ่านจากฉบับภาษาจีนแล้วรู้สึกสนุกไม่แพ้อ่านนวนิยายไทย ฉันประทับใจในแก่นจองเรื่องที่ในภาษาไทยเอามาเป็นชื่อหนังว่า "คำตอบสุดท้าย อยู่ที่หัวใจ" ส่วนในภาษาจีนนั้นก็มีชื่ออีกแบบหนึ่งเหมือนกัน ซึ่งถ้าจะให้แปลตรงตัวก็น่าจะได้ว่า ดวงจะดีเกิดขึ้นเมื่อข้างในใจเราดี 好運發自内心
 
ไม่ต้องการเหตุผล และไม่ต้องการการตอบแทน สำหรับการจะรักใครสักคน เมื่อจิตใจเรียกร้องจงมองมันอย่างที่เป็นจริง แล้วจะพบว่าใครคนนั้นแท้จริงแล้วไม่สำคัญเท่ากับสิ่งที่อยู่ข้างในใจเราหรอก รักตัวเองซะบ้างก่อนที่จะไม่มีโอกาส
 
นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ผมมีหลงเหลือ หลังจากการนั่งอ่านนิยายเรื่องนี้มาเป็นแรมเดือน กับการดูภาพยนต์สองชั่วโมง แต่สื่อถึงสิ่งเดียวกัน
 
ผมหลงรักสาวอินเดีย ซะแล้วสิ
 
นิตา อติกา 
October 07

taiwan diary

你好老朋友,你還好嗎?
 
好久沒有給你寫信,你還記得我吧。記得我來臺灣的第一個月,很想念一個人,她人在泰國。當時我不知道該怎麽釋懷自己對她的感情,因此就突然寫信給你,對,時間過得真快,已經一年多了。可是現在,我覺得自己心情又回到那段很難過的時間,很難過很累,真的。
 
我知道喜歡一個人要有耐心等待,我也希望我自己能表現出,她對我如何重要。從那天集聚勇氣面對著她講“我喜歡你”,到現在差不多一個月了,但我覺得我們越來越變成陌生人,我們之間越來越有距離感,我很難過。那天跟她告白,心裏有準備會被拒絕,但是她也沒有說什麽,她只對我說“謝謝你告訴我,這是我和你的秘密”,對,那時候我很高興自己不被拒絕,但是到了現在,我很難過。我累了,我不想每天在上網等待她什麽時候會上綫,該怎麽樣跟她打招呼,希望可以約一起吃飯或者看電影。
 
也許因爲我是個沒有耐心的人,你問我想不想放棄嗎?
 
其實,我要謝謝她,因爲喜歡她,我才學到很多東西。感情很複雜的,不簡單,而不要自私。
 
我還有希望,我會等到她轉頭回來看我,等到一個男生可以等自己情人的等待,然後我會自己離開。
 
謝謝你聼我的胡説八道,也祝福你新年快樂。
 
我回家會跟你聯絡
 
康定
October 06

สิ่งที่ได้มา

หวัดดีแก
 
ฉันกลับมาไต้หวันได้เดือนนึงแล้ว ที่นี่ไม่มีอะไรเปลี่ยน แต่ฉันรู้สึกว่าตัวเองได้เปลี่ยนไปอย่างบอกไม่ถูก อาจคงเพราะโตขึ้น(แต่คิดว่าแก่ลงว่ะ) ได้ไปเห็นอะไรๆมากมายในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา แกคงรู้แล้วว่าฉันไปขึ้นดอยมาเดือนนึง เมื่อหันกลับไปมองมัน ฉันพบว่าตัวเองมีความสุขมากกว่าตอนนี้ แม้ว่าตอนอยู่บนดอยนั้น ฉันกลุ้มใจเรื่องคิดหัวข้อวิทยานิพนธ์ไม่ออกก็ตาม ไม่รู้สินะ บางเรื่องในตอนนั้นที่คิดว่ามันหนักอย่างขุนเขา แต่พอมองย้อนกลับไปกลับเบากว่าขนนกซะอีก จิตใจของคนเรายากจะเข้าใจมันจริงๆนะ
 
ขึ้นเชียงราย-เชียงใหม่คราวนี้เป็นหนที่สามแล้วตั้งแต่เรียนจบที่เกษตร แต่เป็นหนแรกที่ฉันรู้สึกว่าได้มาเห็นเมืองเหนือในอีกแง่มุมหนึ่ง ในฐานะบ้านของชาวเขาและแหล่งรวมประเพณีวัฒนธรรมจีน ลาว พม่า มอญ ชนกลุ่มน้อย ในที่เดียวกัน คือฉันมาเป็นอาสาสมัครน่ะ ขึ้นไปอยู่ตามโรงเรียนจีนบนดอย ได้สัมผัสเสน่ห์เมืองเหนือแบบบ้านๆชนบทตลอดตะเข็บชายแดน ฉันเพิ่งรู้ว่าข้างบนนั้นมีคนพูดภาษาจีนได้เยอะมากๆ ถึงแม้จะไม่ใช่ภาษาจีนกลางแต่ก็พอจะฟังกันออก ฉันรู้สึกเหมือนกับมาอยู่อีกประเทศนึงเลยล่ะ กลับมาไต้หวันเพื่อนที่นี่ยังถามฉันเลยว่าอยู่เมืองไทยไปทำอะไรมาภาษาจีนถึงได้ดีขึ้น มันเป็นผลพลอยได้จริงๆว่ะ
 
ฉันมากับองค์กรเอกชนไต้หวัน มาพัฒนาการศึกษาภาษาจีนของโรงเรียนบนดอย มีการส่งครูจากไต้หวันมาอยู่ที่นี่เพื่ออบรมครูท้องถิ่น เป็นงานที่ท้าทายและน่าสนใจมากๆเลยนะ แต่ฉันไม่มีความสามารถพอที่จะไปสอนภาษาจีนพวกเขาได้หรอก ถ้าสอนภาษาไทยล่ะก็สบายเลย ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเหมาะกับงานสอนหนังสือหรือเปล่า แต่ฉันชอบที่ได้ออกมาทำงานเพื่อสังคม เพื่อบ้านเมืองของฉัน ก็ฉันเกิดจากที่นี่ ที่เมืองไทย ถึงจะเป็นลูกจีน แต่ฉันก็รักที่นี่มากๆ และรู้สึกว่าต้องทำอะไรเพื่อคนที่นี่
 
ฉันคิดโครงการจะพาเด็กนักเรียนเอกจีนจากมหาลัยในกรุงเทพมาออกค่ายอาสาพัฒนาบนนี้ ฉันว่ามันต้องดีแน่ๆเด็กเอกจีนจะได้เรียนรู้วัฒนธรรมจีนในเมืองไทยอีกบรรยากาศใหม่ๆ ที่แตกต่างไปจากเยาวราชบ้าง มาดูวิถีชีวิตของคนจีนบนดอยกับชาวเขาท้องถิ่น เข้าใจความหมายของการอยู่ร่วมกันโดยไม่มีความแตกต่าง โรงเรียนจีนที่ไม่เพียงแต่สอนลูกหลานคนจีน แต่สอนไปถึงลูกหลานม้ง อาข่า พม่า ไต คงเป็นบรรยากาศที่สวยงามมากในความคิดของฉัน เด็กบนดอยจะได้เรียนรู้จากเด็กในเมือง และต่างช่วยกันพัฒนาภาษาจีนไปพร้อมๆกัน แกว่าโครงการฉันดีใหมวะ
 
อยู่บนนั้นฉันเหมือนได้อยู่กับตัวเองทั้งวัน ไม่ใช่ว่าจะสบายใจ แต่ไม่รู้สึกหนักใจ ฉันชอบอารมน์แบบนั้น
 
กลับลงมากรุงเทพก็ได้เรื่องเลย ไม่นึกว่าต้องไปบุกยึดทำเนียบกับแม่ แต่ก็เป็นประสบการณ์ในชีวิต ถึงแม้ว่าจะสู้แม่เมื่อตอนสาวๆในเหตุการณ์เดือนตุลาไม่ได้ แต่ฉันก็ภูมิใจที่ได้ออกมาแสดงพลังว่ารักชาติ ให้สังคมได้รับรู้ว่าบ้านเมืองนี้ไม่ใช่มีแต่นักการเมืองที่โกงชาติ ประชาชนที่รักชาติก็สามารถแสดงพลังของตัวเองได้เหมือนกัน ฉันหวังว่าพวกเราจะรักกัน เหมือนที่ฉันรักเพื่อนๆบนดอย เพราะเราเกิดมาจากที่เดียวกัน บนผืนแผ่นดินที่เรียกว่าไทย ขอให้มองประโยชน์ส่วนรวมเป็นสำคัญ
 
ฉันเริ่มกลับมาพล่ามอีกแล้วใช่ใหมแก เอาเถอะน่า นานๆที ฉันไม่ค่อยได้เขียนบ่อยนักหรอก แกทนฉันหน่อยละกัน
 
ด้วยความอุปการะจากคุณพ่อฉันก็เลยได้ตั๋วเครื่องบินไปกลับเชียงรายฟรี กลับมากรุงเทพก็ปั่นงาน อ่านหนังสือเตรียมหาหัวเรื่องวิทยานิพนธ์ ขณะเดียวกันฉันก็เริ่มสนใจแนวคิดเรื่องการปฏิรูปสื่อไทยมากขึ้น ฉันชอบคำว่าปฏิรูปนะ รู้สึกเหมือนกับว่ามันไม่ได้เกิดขึ้นเอง แต่ต้องถูกกระทำให้เกิดขึ้น จากพวกเราทุกคน เราเป็นส่วนร่วมกันผลักดัน ถ้าสื่อดี เราก็จะมีสังคมแห่งการเรียนรู้และธรรมเนียมปฏิบัติที่ดี มีจารีตจรรยาบรรณ ลูกหลานของเราก็จะได้เรียนรู้จากสื่อที่ดี เป็นคนดีในอนาคต สื่อก็เปรียบเหมือนกับคุณครูได้นะ เป็นครูของสังคม ถ้าครูประพฤติตัวไม่ดี สังคมก็จะไม่นับถือ และถูกมองเป็นแค่คนสอนหนังสือที่ไม่มีค่า ในฐานะที่ฉันก็เรียนสื่อสารมวลชนมา ฉันก็อยากกลับไปพัฒนาปฏิรูปสื่อบ้านเรา นี่ฉันเขียนอะไรเพ้อฝันไปหรือเปล่าแก
 
เอาเป็นว่ายังมีเรื่องยิ่งใหญ่อีกมากมายรอฉันอยู่หลังจากเรียนจบ แกก็เหมือนกัน เดินทางมาได้เศษหนึ่งส่วนสี่ของชีวิตแล้วนี่(หวังว่าจะใช้ชีวิตได้ถึงร้อยปีน่ะนะ) ฉันไม่เสียใจเลยกับสิ่งที่ผ่านมา เพราะฉันได้ค้นพบในสิ่งที่ตัวเองสนใจมากขึ้นแล้ว หลังจากที่ตลอดมาคอยแต่จะตัดสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบออกไป เรากำลังแข่งกันอยู่นะ ฉันกับแก เรามาดูกันซิว่าเมื่อวันนั้นมาถึง แกกับฉันจะมีเรื่องอะไรมาเม้าท์มากกว่ากัน ใครจะค้นพบในสิ่งที่ตัวเองเป็นก่อนกัน ได้มีชีวิตอย่างที่ใจต้องการ
 
หวังว่าถึงวันนั้น ฉันคงยังไม่แก่จนจำแกไม่ได้ไปก่อนนะ ฮา
 
พิดชี่    
 
DSC04811DSC04843DSC05199DSC05317DSC05347DSC05190DSC05193DSC05219DSC05293DSC05297
September 26

我對泰北的感想

        今年715我到了泰北,在我的印象中,泰北是一個文化濃厚、風景不錯的地方,外國人或泰國人都喜歡到泰北旅行。我也很喜歡泰北的文化和風景,每年放假都想約朋友一起去泰北避暑。可是今年7月我來泰北的目的不一樣,因爲我想要認識這裡。

 

        去年,我的台大朋友陳文政介紹愛會張正瑤老師給我,他說張老師在泰北服務了好幾年,從事師資培訓的工作。那時候的我很好奇,「她怎麽到泰北去教書呢?爲什麽不去曼谷教?難道泰北學生比曼谷學生喜歡上中文了?」我真不知道。張老師告訴我,跟著她走,就知道她們做的是什麽工作了。

 

        就這樣子,我們就約715在清萊機場會合,然後我就跟張老師一起跨越我從來不知道的泰北神秘。

 

         在泰國學習時,我知道有很多雲南人在泰北、緬甸的邊界生活。以前因爲防禦共產主義侵略,泰國政府允許國民黨93軍在泰北邊界居住。可是我跟張老師他們一起觀察每一個學校和村子後才知道,這裡華人除了國民軍後代還有很多歷史脈絡來源,比如從中國跟緬甸逃難過來的、從軍營留下來的後代軍人、嫁給少數民族而定居在泰北等,所以泰北邊界的中華文化比較多元。

 

        我跟明愛會老師到泰北觀察華語學校,明愛會去泰北的目的是幫助本地華人保留中國文化,而我去泰北的目的則是觀察自己。身為一個泰國華裔,我覺得自己也有責任解脫泰國人的困境,尤其是泰國華裔的困境。但是我能做什麽呢?這真是一個很頭痛的問題。

 

         715,我到了清萊機場,張老師和三四位老師朋友們來接我,那天我們到一個華人的民宿住。早上張老師說要去大同中學解決奇怪的問題,你們絕對想不到。你們是為了錢才來上學的嗎?我想應該不是,可是泰北本地老師來大同中學受培訓時,他們要錢,我們不給錢他們就不來上課。

 

        以前為鼓勵本地老師出來受教育培訓,因此有補助金錢給他們,但是臺灣的經濟不如以前了,每年捐款越來越少,此方法養成本地老師的壞習慣----明愛會不給錢就不想來受教育培訓。張老師花了很多時間解釋給本地人有關明愛會預算與經費的來源。

 

         晚上,我們還去兩三個學校,忘記了是什麽名字。這裡的學生不只是華人,還有很多少數民族的學生來上中文課。在表面上,我看不出來華人與少數民族有什麽差別,我只是聽他們說自己是什麽部落才知道的。

 

        跟明愛會跑了幾天,我摸索到泰北華文教育的幾項問題;如本地老師沒有資格教學、生活困難而非法跨國到泰北來當中文老師、老師説話不標準因爲雲南腔好重、各地經濟狀況不一樣使得教學方法與教材不統一、村長沒有教育精神只愛面子而辦學校、宗教干涉教育、學校的教育裡有政治議題等複雜問題。

 

         去泰北的時候,我碰到很多臺灣的大學生出國來當志工,回曼谷還帶他們出去玩、交換聯絡電話。我覺得這是一個很好了解國家人民彼此的方法,除了了解自己的生活真理,同時也了解臺灣與泰國的歷史。

 

         722跑了整個清萊府的一圈後,我們就回到大同中學休息和接待僑委會副委員長。在教室裡,有一位臺灣志工在教本地學生練中華民國國歌跟泰國國歌,我就去幫她教學生練泰國國歌,我覺得效果還不錯,學生都很乖。

 

        下午,張老師讓我去國中三年級教室分享留學經驗,他說去年我同學陳文政也有來這裡分享過。今年她想讓我提醒學生們不要離開學校,讓他們繼續念書到高中才去找工作或去臺灣打工。

 

         我想了想,不知道該怎樣安排順序、有點緊張,因爲要用中文表達,最後還是不如用泰文表達比較通順。我說自己是跟他們一樣的泰國華裔,只是我在曼谷出生,家庭不常講中文,何況什麽中國文化我都不知道,我要重新學習中文及中國文化。我說我很羡慕這裡的人,因爲中文環境比曼谷還豐富,很配合學習中文,而且物價不高,希望他們好好念中泰文,把它們學好再出去才能賺更多的錢,因爲我希望他們有更美好的前途。

 

         這是我覺得想要跟他們講的,咱們泰國華裔應該彼此幫忙的吧。

 

        此服務團體讓我強烈地發覺,我應該要做一些服務計劃,但我不知道該怎麽做。跑了十幾天觀察學校和村莊後,我突然有一個想法,就是應該帶在曼谷學習中文的大學生來泰北當志工。其實有很多泰國大學生的服務社團到泰北服務,可是針對華文學校服務還是很少,因爲泰國合法的華文學校不多,其他都是自己辦自己教,不受教育部管理,因此本地大學生社團就不知道泰北有很多華文學校,或者知道,可是因為語言不同而不知該怎麽安排服務計劃。

 

         這啓發點很有趣,但我承認我還不知道該怎麽把這計劃落實。張老師說他支持我這計劃,但不是馬上可以實施,我還要回臺灣學習,還要找夥伴計劃行程,但這是我覺得這次來泰北最大的收穫。

 

        人生如一場夢,而且一去不復返。這世界就這麽奇妙,你不知道以後老了你會對什事情而後悔,或者不在乎它。一個人的生活故事給了我什麽,不如我對自己反省到了什麽。去泰北前,會有「想在泰北得到什麼」的想法,想得到經驗、想得到寫論文的資料方向,都是爲自己的目的。但去完之後,這種感覺卻變成了「我想爲泰北貢獻什麼」、想爲別人做些事情的想法。

 

        我仍然不知道能夠為泰北華人作什麽,但是我還是要回去泰北,因為我知道那邊的人需要幫忙,咱們就是一家人。

DSC04843DSC05345DSCN1699劉康定與大同初三同學DSC01108

June 14

คิดถึง อ.โก๋

หวัดดีแก ยังสบายดีใหม
 
วันนี้ฉันมีเรื่องอยากมาเล่าให้ฟัง คือเมื่อวานพี่คนนึงมาชวนไปจัดรายการวิทยุภาคภาษาไทยที่ไต้หวัน เราก็งงๆเพราะว่าตอนแรกบอกไปว่าจะขอแค่ฝึกงานไม่คิดว่าจะได้มาอัดรายการจริงๆตั้งหนึ่งชั่วโมง ฮ่าๆๆๆ
 
เออ มันสนุกดีนะ ได้รำรึกถึงสมัยหัดทำรายการวิทยุวิชา อ.โก๋
 
คือว่าที่ไต้หวันนี่มีสถานีวิทยุท้องถิ่นออกอากาศเฉพาะเขตไทเป ก็เหมือนบ้านเรามีวิทยุชุมชนไง
 
แล้วทีนี่เราก็มาจัดรายการเพลงเพื่อแรงงานไทยที่ทำงานอยู่ในไทเป ได้ฟังแก้เหงา ได้เวลาดีออกอากาศสี่ถึงห้าทุ่ม ฮา
 
ห้องอัดก็ออกโทรมๆหน่อย แล้วไม่ใช่รายการสด ใช้อัดลงมินิดิส ไปเปิดตอนสี่ทุ่ม
 
ทีนี่ตอนเริ่มอัดก็ต้องมีเพลงอินโทรใช่มะ โอ้โฮคิดถึงโก๋เลยๆ  "สวัสดีครับท่านผู้ฟังทุกท่าน....พบกันอีกแล้วนะครับกับรายการฮัลโลไทเป เอฟเอม....." แม่งลูกทุ่งดีจริงๆ อัดผิดก็ลบแล้วอัดใหม่(คิดถึงโก๋อีกเเระ) เปิดเพลงไป ปล่อยมุกใส่กันไป เนื้อหาไม่ค่อยมีอะไร ก็ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงได้อย่างสบายๆ
 
มานึกๆดู กรูก็เสียงหล่อใช่ย่อย อะเฮ้อๆ
 
แล้วจะเอามาให้ฟังวันหลังนะ
 
คิดถึงนะเว้ย
 
นายผิด
June 05

ความไม่แน่นอนของฉัน

หวัดดีแก ยังสบายดีอยู่ไหม

 

ช่วงนี้ที่ไทเปอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย เดี๋ยวก็ร้อนเดี๋ยวก็ฝนตกแล้วก็หนาววว อากาศมันไม่แน่นอนเหมือนกับจิตใจของฉันเลย

 

ช่างที่ผ่านมาฉันทำตัวเฉื่อยมากไปหน่อย รู้สึกว่าเนื้อหาการเรียนเทอมนี้มันยากกว่าเทอมที่แล้วมากมายนัก มีงานวิจัยให้อ่านแทบทุกวัน ฉันยอมรับว่ารู้สึกเบื่อและอยากกลับบ้านมาก ไม่มีจิตใจจะทำงานต่างๆให้ดี คิดเอาเองง่ายๆว่าเราเป็นเด็กต่างชาติ เขาคงไม่เข้มงวดกับเรามาก

 

ผิดถนัด ฉันโดนข้อหาไม่ยอมทำงานตามที่สั่งให้ครบ แถมยังโดนเข้าใจผิดว่าเรียนไม่ไหวคงต้องดรอปไปเรียนภาษาจีนเพิ่มเติม ทำเอาฉันเครียดไปเกือบเดือน กว่าจะคุยกับท่านอาจารย์ที่ปรึกษารู้เรื่อง ทำความเข้าใจในสิ่งผิดพลาดตั้งแต่ตอนเปิดเทอมที่ไม่ได้ไปคุยปัญหาอะไรให้แกฟังเลย สิ่งนี้ทำให้อาจารย์ที่ปรึกษาเราโกรธมากๆ เฮ้อ เหนื่อยใจ แต่ก็ผ่านไปเรียบร้อยแล้วล่ะ ไม่ต้องเป็นห่วง ขอให้เราตั้งใจจริงและแสดงให้เขาเห็นว่าเรามาเรียนที่นี่เพื่อเรียนให้จบตามแผนกำหนด เราจะไม่เฉื่อยในการทำงานอีกแล้ว ท่านก็เข้าใจและไม่ต้องให้เราไปดรอป เย้ๆๆๆๆๆ

 

เรื่องความไม่แน่นอนในการเรียนผ่านไป เรื่องความรวนเรของหัวใจก็เข้าครอบงำ ทำให้ฉันหวั่นไหว วู้ๆ  ฮา

 

สำหรับฉัน กว่าจะชอบใครสักคนให้ถึงขั้นจีบได้นี่ไม่ง่ายนะ แต่ว่าเธอคนนั้นก็ทำให้ฉันอยากรู้จัก อยากพูดคุยด้วย เขาเป็นรุ่นพี่ที่คณะน่ะ น่ารักมากมาย หุ่นดี แล้วคงจะเก่งมากด้วย เราเคยคุยกันไม่บ่อยนักแต่ว่าก็สนิทกันได้เร็วทีเดียว ก็คิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอคงจะมีใจให้ฉันบ้าง ไม่มากก็น้อย

 

แต่ว่าฉันก็รู้สึกเสียดายไม่อยากจะเสียความอิสระและเป็นส่วนตัวในชีวิตของฉันไป ฉันก็เลยไม่ได้ไปบอกเขาตรงๆว่าชอบ ก็ทำได้แค่ดูๆกันไป

 

สำหรับเดือนที่ผ่านมาเพื่อนๆร่วมรุ่นของฉันมีจัดงานเลี้ยงกันมากมาย เราไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกันที่จิวเฟิน เราร่วมแรงกันจัดงานเลี้ยงส่งที่มีความหมายให้รุ่นพี่ของเราที่จะจบในปีการศึกษาหน้า เราไปดิ้นกันในผับกลางเมืองไทเปเพื่อฉลองงานวันเกิดเพื่อนของเราอย่างเมามัน

 

ทั้งที่เพื่อนคนไทยที่ฉันเคยคุยด้วยมักจะพูดว่ามีปัญหากับการคบเพื่อนไต้หวัน มีความแปลกแยก แต่กับฉันแล้วแทบไม่เห็นความต่างกันเลยระหว่างเพื่อนที่นี่กับเพื่อนๆที่กรุงเทพ เรารักกันและช่วยเหลือกันมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่ฉันมีปัญหากับอาจารย์ที่ปรึกษาใหม่ๆ พวกเขาให้กำลังใจฉันมาตลอด ซึ้งว่ะ

 

เดือนนี้ไม่ว่าจะยังไงก็จะกลับบ้านให้ได้ จะเคลียร์งานให้เสร็จเรียบร้อยภายในเดือนนี้ อยากกลับไปเล่าเรื่องราวดีๆที่ฉันเจอที่นี่ให้พวกแกได้ฟัง จะกลับไปไหว้พ่อไหว้แม่ ปู่ย่าตายาย ขอให้สุขภาพแข็งแรง อยู่ให้คำปรึกษาเราไปนานๆ จะกลับไปเพื่อดูว่าตัวได้เรียนรู้อะไรจากที่นี่ไปบ้าง การค้นหาตัวเองนั้นคงจะชัดเจนขึ้น

 

เล่าเรื่องราวของตัวเองมาซะเยอะเลย แล้วแกล่ะ ยังไหวอยู่ไหม สู้ไม่สู้ ถ้าท้อแท้เมื่อไรก็อย่าลืมฉันนะ เรายังต้องก้าวเดินต่อไป ฉันก็อยากจะเห็นทางนั้นของแกว่าได้ตัดหญ้าแผ้วถางทำทางเดินไปได้แล้วกี่มากน้อย นำมาเล่าสู่กันฟัง

 

เพื่อนกันไปตลอดกาล

 

พิชญ์ 

 
by 
by 
by